دلخور نشو اگر به تو عادت نمی کنم .....
تنهایی و سکوت و غم و اضطراب ها
راهی دراز و سختی این انتخاب ها
چشم تو و حکایت یک التماس گرم
قلب من و تحمل رنج و عذاب ها
فرقی نمی کند چه قدر عاشق منی
کو حال عشق و حوصله ی پیچ و تاب ها
با هر قدم به فاصله نزدیک تر شدیم
سودی نبرد قلب تو از این شتاب ها
شرمنده ام که با تو تعارف نمیکنم
دل کندم از قشنگی رنگ و لعاب ها
دلخور نشو اگر به تو عادت نمیکنم
خو کرده ام به خلوت خود مثل خواب ها
شاید اگر به عشق دلی اعتقادی داشت
سنگین نمی شد اینهمه جرم این طناب ها....
+ نوشته شده در سه شنبه هفتم تیر ۱۳۹۰ ساعت 14:53 توسط حامد
|
من میگم: ما انسان ها تو مسیر زندگی مانند کوهنوردیم در مسیر صعود به قله و این قله چیزی جز اهداف وآرزوهامون نیست.گاهی مسیر صاف و هموار گاهی هم پر از موانع سخت و دشوار و همین موانع است که انسانهای پیروز رو از انسانهای شکست خورده جدا میکنه.